Choć nie jest to zawsze oczywiste, drogi rowerowe muszą być perfekcyjnie zintegrowane z otaczającą je siecią drogową. Źle zaprojektowany wjazd na drogę rowerową zazwyczaj powoduje, że rowerzyści w ogóle nie będą z niej korzystać. Może się też zdarzyć, że przy źle zaprojektowanym wjeździe będzie dochodziło do niebezpiecznych sytuacji, kolizji a wręcz wypadków. Wjazd na drogę rowerową powinien być zaprojektowany - tak jak i wszystkie inne elementy rowerowej infrastruktury - dla prędkości rzędu 30 km/godz. Musi być czytelny, widoczny, nie może być blokowany nielegalnie parkującymi autami i musi być w pełni dostępny dla nietypowych rowerów (poziomych, towarowych, inwalidzkich, rowerów z przyczepkami itp.).

Podobnie wyjazd z kończącej się, wydzielonej drogi rowerowej nie może prowokować niebezpiecznych sytuacji ani zmuszać rowerzysty do zatrzymania się. Dobrym rozwiązaniem jest rodzaj "rękawa" chroniącego wyjeżdżających z wydzielonej drogi rowerowej rowerzystów. W miejscu, gdzie kończy się fizyczna segregacja ruchu rowerowego i samochodowego, jezdnia jest - analogicznie jak przy poprawnie zaprojektowanym wjeździe - poszerzana o szerokość pasa rowerowego, który jest wyznaczony oznakowaniem poziomym na jezdni na odcinku dalszych kilkunastu metrów. Sam wyjazd z drogi rowerowej może mieć miejsce na przykład na umieszczonym na jezdni garbie spowalniającym, który dodatkowo zwraca uwagę kierowców na pojawiających się na jezdni rowerzystów. Szczegóły techniczne, dotyczące projektowania wydzielonych dróg rowerowych i ich łączenia z innymi elementami infrastruktury są szczegółowo omówione w podręczniku "Postaw na rower".

Istotnym detalem na powyższym schemacie jest słupek zapobiegający nielegalnemu parkowaniu. Betonowy pachołek umieszczony 1,5 - 2 m za końcem separatora fizycznie uniemożliwia zablokowanie wyjazdu z wydzielonej drogi rowerowej przez "przypadkowo"
i "na chwilę" zaparkowany samochód - po prostu zostawia rowerzystom alternatywną (choć mniej wygodną i bezpieczną) drogę ewakuacji przez próg spowalniający na lewo od słupka. Taka filozofia projektowania infrastruktury gwarantuje jej wysoką jakość bez względu na poziom kultury kierowców (czy ich gapiostwo i brak wyobraźni). Infrastruktura rowerowa zawsze musi być po prostu "foolproof" - odporna na głupotę różnych użytkowników dróg.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że wiele wydzielonych dróg rowerowych może być wyznaczanych poza siecią drogową, na przykład przez parki, nadrzeczne bulwary czy inne obszary, gdzie po zmroku pojawia się poważny problem zagrożenia chuligaństwem i rozbojami. Dlatego zawsze należy zadbać o oznakowaną, bezpieczną społecznie trasę alternatywną - biegnącą dobrze oświetlonymi po zmroku, dozorowanymi ulicami. Oczywiście, w normalnych warunkach - w ciągu dnia, przy dobrym oświetleniu - biegnące daleko od ulic trasy rowerowe mogą doskonale spełniać swoje funkcje.