• 1,5 m - gdy jest ona jednokierunkowa, zarówno na chodniku, jak i na jezdni (pas ruchu dla rowerów),
• 2,0 m - gdy jest ona dwukierunkowa,
• 2,5 m - gdy ze ścieżki jednokierunkowej mogą korzystać piesi,

• ustalaną indywidualnie w pozostałych przypadkach.

• w przypadku chodnika szerokości około 2,0 m o znikomym ruchu pieszym - dopuszczenie do użytkowania go jako ciągu pieszo-rowerowego na stałe lub do czasu jego poszerzenia, rozwiązanie to dotyczy wielu odcinków istniejących chodników,
• w przypadku chodnika szerokości około 1,5 m o znikomym ruchu pieszym - dopuszczenie do użytkowania go jako ciągu pieszo-rowerowego z jednokierunkowym ruchem rowerów,
• w przypadku krótkiego odcinka chodnika szerokości około 1,5 m o znikomym ruchu pieszym, łączącego odcinki chodnika o większej szerokości - dopuszczenie do użytkowania go jako ciągu pieszo-rowerowego na stałe lub do czasu jego poszerzenia.

Warto zwrócić uwagę, że znaczna część istniejących w Polsce dróg gruntowych ma szerokość 1,8 m umożliwiającą swobodną jazdę obok siebie 2 rowerzystów, a drogi szerokości 1,5 m umożliwiają rowerzystom swobodne mijanie się. Z tego względu dopuszczenie do użytkowania przez rowerzystów istniejących chodników o szerokości 2,0 m wydaje się uzasadnione. Niezbędne jest jednak podjęcie działań zmierzających do poszerzenia chodników do szerokości minimum 3,0 m przed znacznym wzrostem ruchu rowerowego.

Poszerzenie chodnika może wymagać budowy ścianek oporowych z ogrodzeniem posesji przylegających do chodnika, względnie do wykupu części posesji przylegających do chodnika. W przypadku chodników szerokości 0,5-1,0 m korzystanie z nich przez rowerzystów jest niemożliwe.

Dodatkowym ograniczeniem są zazwyczaj istniejące przy chodniku barierki lub ogrodzenia. Dotyczy to wielu starych obiektów inżynierskich: tuneli pod torami kolejowymi, mostów i wiaduktów. W tych przypadkach można postąpić dwojako: doraźnie należy zrezygnować z wyznaczania na takim odcinku drogi dla rowerów, kierując rowerzystów na istniejącą jezdnię, wybudować nowe obiekty inżynierskie uwzględniające potrzeby rowerzystów, a także pieszych, dla których istniejąca sytuacja jest również niebezpieczna. Należy sobie zdawać sprawę, że w niektórych przypadkach budowa nowej kładki jest niepraktyczna z uwagi na stosunkowo mały ruch rowerowy i niewielki ruch samochodów.