Wydzielone drogi rowerowe to najbardziej oczywisty - ale nie jedyny - element przyjaznej dla roweru infrastruktury. Powinny w pierwszej kolejności powstawać tam, gdzie z jednej strony niemożliwe jest ograniczenie prędkości samochodów do 30 km/godz., a z drugiej - badania ruchu i analiza rozkładu podróży wskazują, że na danym odcinku już ma miejsce duży ruch rowerowy lub istnieje duży potencjał przejęcia przez komunikację rowerową dużej części podróży, odbywających się obecnie innymi środkami transportu.

Wydzielone drogi rowerowe - podobnie jak wszystkie inne elementy infrastruktury rowerowej - powinny być projektowane dla prędkości rzędu 30 - 40 km/godz. Powinny umożliwiać bezpieczną i wygodną jazdę nie tylko sprawnym fizycznie rowerzystom, ale także osobom starszym, dzieciom i mniej doświadczonym rowerzystom oraz umożliwiać korzystanie z rowerów nietypowych (riksze, rowery towarowe, rowery z przyczepkami, inwalidzkie itp.).

Niedopuszczalne są ostre spadki, a promienie łuków powinny nie tylko brać pod uwagę prędkość projektową, ale i fizjologię jazdy rowerem: na przykład, ponieważ pokonując łuki, rowerzyści pochylają się, w tym miejscu droga rowerowa powinna być znacznie szersza, niż standardowe, wymagane przepisami 2,5 m dla trasy dwukierunkowej i 1,5 m dla drogi jednokierunkowej. Szczegóły techniczne, związane miedzy innymi z wynikającymi z fizjologii rowerzysty ograniczeniami, które musi uwzględniać projektant, są przedstawione w podręczniku "Postaw na rower".

Drogi rowerowe powinny mieć dobrej jakości nawierzchnię - warunku tego nie spełnia nagminnie stosowana kostka betonowa, która bardzo szybko staje się nierówna i tworzą się na niej kałuże, a przede wszystkim stawia znacznie większe opory toczenia, niż asfalt. Bardzo ważną sprawą jest skrajnia drogi rowerowej - jest ona inna niż chodnika dla pieszych! Droga rowerowa wymaga na przykład przycinania gałęzi wiszących już na wysokości 2,5 m czy mocowania znaków drogowych, szyldów itp. powyżej tego poziomu.